Jerzy Kawalerowicz to polski filmowiec, który założył Stowarzyszenie Filmowców Polskich, pisze portal warsaw-trend.eu. W tym artykule opowiemy więcej o działalności tego słynnego Warszawiaka.
Młodość
Jerzy Kawalerowicz urodził się w 1922 roku we wsi Gwoździec, niedaleko Kołomyi. Dorastał w wielokulturowej rodzinie, ponieważ jego przodkowie byli Polakami, Ukraińcami, Ormianami i Żydami. Jako chłopiec uczył się w lokalnej szkole, a później planował wstąpić na uczelnię wyższą, jednak II wojna światowa zmieniła jego plany. Najpierw wraz z rodzicami przeniósł się do Stanisława, a następnie do Warszawy. Po wojnie rodzina Kawalerowiczów została w Polsce na zawsze.
Po zakończeniu II wojny światowej Jerzy postanowił kontynuować naukę na studiach wyższych, więc w 1946 roku wstąpił na krakowską Akademię Sztuk Pięknych. Podczas studiów miał również okazję wziąć udział w kursie filmowym. To właśnie wtedy narodziła się jego miłość do kina. Później próbował swoich sił jako asystent reżysera, w szczególności w takich filmach jak Zakazane piosenki, Ostatni etap, Stalowe serca oraz Powrót.
Praca twórcza
Po studiach w Krakowie Kawalerowicz powrócił do Warszawy, gdzie rozpoczął karierę reżysera. W 1951 roku udało mu się nakręcić swój pierwszy film, Gromadę, który był oparty na socrealistycznej poezji i przedstawiał życie polskich mieszczan, którzy chcieli zbudować spółdzielczy młyn. W filmie wspomniano również o kułakach, którzy dbali o interesy Polaków.
Kolejne projekty Kawalerowicza dotyczyły walki klas. Jeden z tych filmów został podzielony na dwie części – Celulozę i Pod gwiazdą frygijską. Pierwszy film opowiada historię młodego chłopa, który przeprowadza się do dużego miasta i szuka pracy. W drugiej części filmu pojawia się historia miłosna, bowiem bohater zakochuje się Marii, a następnie wyjeżdża do Hiszpanii, by wziąć udział w wojnie domowej.
Ogólnie rzecz biorąc, filmy Kawalerowicza robiły wrażenie na polskiej publiczności; ich osobliwością było to, że opierały się na poezji. Dość często podczas swojej pracy Jerzy trzymał się ścisłych zasad literatury socrealistycznej.
W latach 60. reżyser zyskał nowy oddech do tworzenia różnorodnych filmów. W 1966 roku na ekrany kin wszedł Faraon, nad którym pracował od dłuższego czasu. W tym filmie Jerzy starał się pokazać ponadczasowy dylemat władzy, która nie mogła wybierać między szlachetnością a skutecznością. Faraon przyniósł Kawalerowiczowi ogromną popularność. Film został później nominowany do Oscara w kategorii Najlepszy Film Nieanglojęzyczny.
Po tym sukcesie Jerzy postanowił stworzyć kolejne arcydzieło. W 1968 roku nakręcił eksperymentalny film Gra, opowiadający o kryzysie małżeńskim. Portrety bohaterów Kawalerowicza zachwyciły wielu Polaków. Warszawscy politycy i duchowni byli zszokowani deprawacją bohaterów. Niestety, film ten miał negatywny wpływ na dalszą karierę Jerzego. Ograniczone fundusze zmusiły go do wyjazdu do Włoch i szukania sponsorów dla kolejnych filmów.
Jerzy Kawalerowicz poświęcił polskiemu kinu całe swoje życie, starając się przybliżyć polską publiczność do tej sztuki. Mimo specyfiki jego twórczości, projekty reżysera były lubiane i doceniane. Wielu mu współczesnych naśladowało go, ponieważ miał wyjątkowe podejście do pracy. Pod koniec 2007 roku Jerzy doznał wylewu krwi do mózgu, w wyniku którego zapadł w śpiączkę, a miesiąc później zmarł. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie w Alei Zasłużonych.
