Ludwik Perski to znany polski reżyser i scenarzysta filmów dokumentalnych, a także wybitna postać polskiej kultury, pisze portal warsaw-trend.eu. W tym artykule opowiemy więcej o karierze tego słynnego Polaka.
Początki
Ludwik Perski urodził się w 1912 roku w Warszawie i już od najmłodszych lat przejawiał żywe zainteresowanie sztuką. Szczególnie upodobał sobie filmy, a zwłaszcza ich produkcję.
Zanim jednak zanurzył się w kinie, mężczyzna próbował swoich sił w biznesie. W 1933 roku Ludwik ukończył szkołę biznesu w Wiedniu. Po pewnym czasie pracy w tej dziedzinie Perski zdał sobie sprawę, że nie czuje się swobodnie — jego serce pragnęło tworzyć nowe filmy dla Polski.
Działalność
W przededniu II wojny światowej Ludwikowi udało się dołączyć do grupy filmowców w Warszawie, w której w latach 1933-1938 pracował jako asystent reżysera i operator filmów fabularnych. Wraz z wybuchem II wojny światowej życie w Warszawie zmieniło się, podobnie jak życie Perskiego; był zdezorientowany i nie wiedział, co robić dalej, dokąd się udać.
Kiedy ZSRR zajął wschodnie tereny Polski, Ludwik i jego koledzy znaleźli się w okupowanym Lwowie. To właśnie tam zastała go II wojna światowa. Po zebraniu myśli Perski postanowił nie zatrzymywać się i dalej rozwijać się w kinematografii. W 1940 roku warszawiak dostał pracę w Wytwórni Filmów Fabularnych Kijów-Aszchabad, gdzie przez trzy lata pracował jako asystent reżysera. Pracował tam również wybitny ukraiński reżyser Ołeksandr Dowżenko.
W kijowskim studiu Ludwik wiele się nauczył. Brał na przykład udział w produkcji filmu Bohdan Chmielnicki wraz z operatorem Stanisławem Wohlem. Perski pomagał również w przygotowaniu produkcji Adama Mickiewicza i brał udział w produkcji filmu Majdanek – cmentarzysko Europy.
Pracując w dziedzinie, którą tak kochał, Ludwik nie zapominał o II wojnie światowej i rodzinnej Warszawie — był on jednym z organizatorów Kościuszkowskiego Frontu Filmowego 1 Dywizji, a po wojnie jednym z organizatorów kina w PRL.
Za swoją codzienną pracę na rzecz rozwoju kina Ludwik został uhonorowany wieloma nagrodami, wiele z jego dzieł było prezentowanych na różnych festiwalach filmowych. Perski otrzymał Złoty Medal za portret dyrygenta na festiwalu La Felguera, Złotego Gołębia za film Za waszą i naszą wolność na festiwalu w Lipsku oraz Srebrną Złotą Palmę w Cannes za film z Witoldem Gierszem.
W sumie Perski nakręcił w swojej karierze 150 filmów dokumentalnych, a także wiele specjalnych kronik filmowych. Niektóre z tych filmów przepełnione były propagandowym przesłaniem. W kilku filmach Ludwik opisywał przyjaźń między polskim i radzieckim wojskiem. Na przykład jego film Sprawa najważniejsza był czystą propagandą, ponieważ opisywał działania rządu, który Stalin ustanowił wbrew woli Polaków.
Ludwik poświęcił też wiele czasu na kręcenie filmów o swojej rodzinnej Warszawie. W szczególności film Akademia ORMO opisywał historię ochotniczej rezerwy milicji obywatelskiej tamtych czasów. W tym dziele Perski połączył życie Warszawy w okresie odbudowy z okolicą, którą wypełniały teatry, kabarety i muzycy.
Ludwik Perski całe swoje życie poświęcił kinu, a podukcja filmowa była dziełem jego życia. Wybitny warszawski reżyser i scenarzysta zmarł pod koniec 1993 roku. Żył długo i pozostawił po sobie wiele filmów, które zasługują na uwagę współczesnych. W 2000 roku powstał film „Ludwik Perski. Krótkie wspomnienia z długiego życia” zrealizowany w 2000 roku.
