Muzeum Teatralne odegrało ważną rolę w pokazywaniu rozwoju polskiej sztuki scenicznej. Jako pierwszy i jedyny narodowy dom historii teatru, zachęca zwykłych odwiedzających i profesjonalistów teatralnych do odkrywania życia spektakli w kraju, pisze strona warsaw-trend.eu.
Historia powstania i rozwoju Muzeum Teatralnego
W 1902 roku warszawski ratusz zorganizował pierwszą wystawę eksponatów teatralnych na dużą skalę. Wydarzenie to dało początek nowemu oddziałowi Muzeum Historycznego m.st. Warszawy, na czele którego w 1957 roku stanął profesor Eugeniusz Szwankowski. Od 1936 roku placówka pełniła funkcję archiwum archeologii, malarstwa, ikonografii, rzeźby i sztuki zdobniczej. Podzielona na kategorie stała się również siedzibą Muzeum Teatralnego. Przez kolejne 9 lat polski historyk i krytyk teatralny pracował nad wzbogaceniem kolekcji scenicznej działu. W 1965 roku pozwoliło mu to stać się częścią struktury organizacyjnej Teatru Wielkiego.
Kompleks artystyczny został otwarty jako nowa scena dla zespołów operowych, baletowych i dramatycznych w 1833 roku. Po II wojnie światowej przeszedł renowację i rozbudowę zaprojektowaną przez polskiego architekta Bohdana Pniewskiego. Przekształcony w jeden z najnowocześniejszych teatrów w Europie, centrum dramatu i opery sprawiło, że Muzeum Teatralne stało się wiodącym miejscem w życiu kulturalnym stolicy.
Założone z inicjatywy polskiego reżysera Arnolda Szyfmana, skupiło się na gromadzeniu eksponatów i inwentaryzacji powojennych materiałów w okresie kształtowania swojej niezależności. Później, pod kierownictwem Józefa Szczublewskiego i Ewy Makomaskiej, Muzeum Teatralne w Warszawie uzupełniło swoje prace naukowe o profesjonalny program wystawienniczy. Dzięki temu muzeum stało się wiodącym ośrodkiem teatralnym w Polsce, przyciągającym zwiedzających wystawami i kampaniami edukacyjnymi.
Jako pierwsze i jedyne w Polsce muzeum państwowych artefaktów teatralnych, ta placówka kulturalna bada historię sceny od XVIII do XXI wieku. Jej kolekcja obejmuje około 200 000 dzieł sztuki i dokumentów, które przedstawiają życie krajowych scen. W szczególności dział afiszów posiada 1000 całych pozycji z numerami inwentarzowymi i 3500 pozycji w formie uszkodzonej. Koncentrując się głównie na plakatach z przedwojennych przedstawień w Warszawie, zawiera również materiały archiwalne z Krakowa, Lwowa, Poznania, Wilna i Torunia. Jednocześnie zbiory programów papierosowych w Muzeum Teatralnym sięgają 1905 roku. Do organizatorów perfumowanych programów scenicznych należały m.in. Teatr Robotników Handlowych „Sienna 16”, Koło Muzyczne Warszawskiego Towarzystwa Robotników Handlowych i Przemysłowych, Koło Nauczycieli Szkół Handlowych, Towarzystwo Introligatorów i inne.
Współczesne wystawy Muzeum Teatralnego dla szerokiej publiczności odbywają się głównie w salach balowych Teatru Wielkiego. W szczególności organizuje wydarzenia we współpracy z Muzeum Narodowym w Gdańsku, Operą i Filharmonią Podlaską w Białymstoku oraz Muzeum Historycznym w Krakowie. Dzięki aktywnej pracy naukowej usługi teatru cieszą się zainteresowaniem wśród instytucji akademickich i artystycznych.
Uznanie i znaczenie działalności Muzeum Teatralnego
Dziedzictwo kulturowe Muzeum Teatralnego w Warszawie jest przedmiotem badań wydawców, reżyserów, scenografów i studentów. W szczególności studenci zgłaszają około 700 wniosków rocznie do programów edukacyjnych instytucji, w tym „Wspaniały Fredro”, „Figle arlekina”, „W pracowni scenografa” i innych. Historyczne dziedzictwo związane jest z wybitnymi wykonawcami, takimi jak Adam Didur, Jan Kiepura, Wanda Wermińska, Wojciech Bogusławski, Feliks Parnell itp.
