Henryk Szaro to reżyser i scenarzysta, a także jeden z najwybitniejszych twórców polskiego kina, pisze portal warsaw-trend.eu. W tym artykule opowiemy więcej o karierze tej warszawskiej postaci kultury.
Młodość
Prawdziwe imię Henryka Szaro, urodzonego w 1900 roku w Warszawie w rodzinie żydowskiej, brzmiało Henoch Szapiro. Młodość Henryk spędził z rodziną daleko w Rosji, uczęszczając do szkoły średniej w Saratowie, a następnie wstąpił do Instytutu Inżynierów Komunikacji, który znajdował się w Petersburgu. Podczas studiów Henryk zdał sobie sprawę, że nie lubi swojej specjalności i że pociąga go sztuka. Rozpoczął więc naukę w szkole przy Teatrze Aleksandryjskim. Później młody człowiek zaczął pracować jako asystent reżysera, a nawet udało mu się samodzielnie wyreżyserować kilka dramatów scenicznych.
W 1924 roku Henryk wrócił do Warszawy, gdzie rozpoczął współpracę z kabaretem Niebieski Ptak. W tym samym czasie Szaro pracował jako kierownik artystyczny i reżyser w stołecznym teatrze literackim, ale szybko porzucił tę dziedzinę i rozpoczął karierę reżysera filmowego.
Główna działalność
W 1925 roku Henryk Szaro zadebiutował filmem Rywale, który został pozytywnie przyjęty przez warszawską krytykę filmową. Kolejnym filmem polskiego reżysera był Jeden z 36, w którym pokazał wydarzenia powstania styczniowego oczami Żydów, którzy byli wówczas prześladowani przez władze carskie. Film został nakręcony w Warszawie, co spotkało się z dużym uznaniem polskiej krytyki filmowej, ponieważ obraz wyglądał dość realistycznie i szczegółowo. Później jednak Henryk porzucił tematykę żydowską i powrócił do kręcenia filmów rozrywkowych.
W 1927 roku świat ujrzał dzieło reżysera zatytułowane Zew morza. Fabuła opiera się na historii mężczyzny, który po wielu latach pracy na morzu postanawia odwiedzić swoje rodzinne miasto. Film okazał się dość lekki. Szaro sięgnął po wzorce nie tylko z filmów przygodowych, sensacyjnych i melodramatów, ale także z komedii. Nie zabrakło też polskiego charakteru — niektóre sceny rozgrywają się w gdyńskim porcie, który uznawany jest za wizytówkę II Rzeczpospolitej.
W 1930 roku Szaro nakręcił film „Na Sybir”. Film opowiada o walkach narodowowyzwoleńczych z 1905 roku, ale Henryk skupia uwagę widza na historii miłości szlachcianki Reny Czarskiej i jej guwernera Ryszarda. Dzieło Szaro cieszyło się dużą popularnością wśród warszawskich kinomanów. Z czasem film stracił na popularności ze względu na banalną fabułę i znanych bohaterów.
W 1936 roku Henryk zrealizował film Pan Twardowski, powracając do kina ludowego. Fabuła opiera się na historii bohatera, który zaprzedaje duszę diabłu, aby spełnić swoje ambicje i pragnienia. Film odniósł częściowy sukces, ponieważ Henrykowi nie do końca udało się stworzyć polską baśń historyczną. Prawdopodobnie podczas kręcenia tego filmu Szaro większą uwagę przywiązywał do obrazu niż do fabuły.
Ogólnie rzecz biorąc, Henryk Szaro wniósł znaczący wkład w rozwój polskiego kina. Twórczość reżysera była różnorodna gatunkowo i nierówna artystycznie. Tworzył komedie, filmy akcji, opowieści historyczne, melodramaty i oczywiście filmy o tematyce żydowskiej. Henryk mógł dać światu jeszcze wiele ciekawych filmów, ale został zastrzelony na ulicach warszawskiego getta w 1942 roku. Mimo młodego wieku zdążył poświęcić całe swoje życie na tworzenie filmów, które stały się ulubionymi dla wielu Polaków. Chociaż nie wszystkie filmy Szaro są doskonałe, pozostają popularne wśród miłośników kina do dziś.
