Nazywano ją małym słowikiem warszawskim. Mowa o polskiej piosenkarce Zofii Terné – Ukraińce, której udało się zdobyć sławę w stolicy Polski. W tym artykule na warsaw-trend.eu bardziej szczegółowo opowiemy o jej drodze twórczej.
Pochodzenie
Zofia Terné urodziła się w 1909 roku w Równem w rodzinie żydowskiej. W czasie wojny polsko-bolszewickiej rodzina musiała przenieść się do Lwowa. To właśnie w tym mieście Zofia zrozumiała, że chce połączyć swoje życie z twórczością. Dziewczyna zaczęła uczyć się śpiewu i grać na fortepianie, a także uczęszczać na zajęcia do lokalnego stowarzyszenia muzycznego. Podczas studiów Terné nie mogła się zdecydować, w czym jest lepsza – śpiewaniu czy grze na fortepianie. Profesor Zofia Kozłowska, która uczyła dziewczynę, nalegała na wybór śpiewu.
Później Zofia Terné została studentką Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie. W czasie studiów występowała na lokalnych koncertach muzycznych. Dziewczyna wykonywała kompozycje Mieczysława Karłowicza, Fryderyka Chopina, Stanisława Niewiadomskiego, Franza Schuberta i innych. Występowała także na scenie Opery Lwowskiej. Zagrała rolę Despiny w „Cosi fan tutte” Mozarta.
Przeprowadzka do Warszawy
W 1927 roku Zofia zdała egzamin przeprowadzony przez Związek Artystów Scen Polskich. Dzięki temu otrzymała pozwolenie na występy w teatrach profesjonalnych. Po pewnym czasie Terné otrzymała zaproszenie do teatrzyku literackiego „Qui Pro Quo” w Warszawie. Tak rozpoczęła się twórcza kariera piosenkarki.
Zofia Terné szybko stała się jedną z najpopularniejszych artystek kabaretowych przedwojennej Warszawy. Dużą popularność przyniosło jej solowe wykonanie utworu „Kochaj”. Publiczność stolicy była zachwycona. W 1931 roku teatrzyk „Qui Pro Quo” rozpadł się, więc Zofia zaczęła angażować się w inne warszawskie kabarety, m.in. „Bandę”, „Cyganerię”, „Starą Bandę”. W 1935 roku Terné została artystką „Cyrulika Warszawskiego”, gdzie występowała do początku II wojny światowej. W tym okresie piosenkarka zaczęła być zapraszana do lokalnych stacji radiowych. Wtedy też Zofia zdecydowała się na nagranie płyt studyjnych. W szczególności współpracowała z amerykańską wytwórnią „Columbia”. W latach 30. Terné próbowała swoich sił jako aktorka, grając w takich filmach jak „Córka generała Pankratowa” i „Parada Warszawy”.
Podczas swojej kariery Zofia miała okazję wykonywać utwory najlepszych przedwojennych kompozytorów, takich jak Julian Tuwim, Emanuel Szlechter i Jerzy Jurandot, jednak najbardziej owocna była jej współpraca z wybitnym przedwojennym liryków Marianem Hemarem.
Gdy piosenkarka zdobyła popularność, w Polsce zaczęto ją nazywać małym warszawskim słowikiem. Wszystko przez to, że Zofia miała niski wzrost. Po raz pierwszy została w ten sposób przedstawiona podczas premierowego występu w kabarecie. W czasie II wojny światowej Terné znalazła się we Lwowie, gdzie występowała w miejscowym Teatrze Miniatur. Później Zofia dołączyła do Armii Andersa. W ramach zespołu artystycznego i Pomocniczej Wojskowej Służby Kobiet Zofia Terné przeszła całą drogę II Korpusu Polskiego od ZSRR przez Bliski Wschód po Włochy. Wielokrotnie pojawiała się na frontowych scenach.
Po zakończeniu II wojny światowej Zofia nie wróciła do Warszawy. Przeniosła się do Londynu, gdzie występowała w miejscowych polskich lokalach. W Wielkiej Brytanii artystce udało się podbić publiczność swoimi starymi hitami. Później jej głos można było usłyszeć w Radiu Wolna Europa i Rozgłośni Polskiej Radia BBC. W ostatnich latach czuła się samotna i nie miała bliskich krewnych. W 1987 roku Zofia Terné zmarła w Londynie.
Młodej dziewczynie udało się zbudować udaną karierę piosenkarki w Warszawie. Swoim głosem Zofia Terné potrafiła podbić nie jedno serce i spełnić własne młodzieńcze marzenia.
