Janusz Warmiński to człowiek, który przez ponad 40 lat kierował jedną z najważniejszych scen teatralnych w historii Polski. Stworzył warszawski Teatr „Ateneum”. Ale o mężczyźnie niewiele pisano w prasie, jakby on nie istniał. W tym materiale na warsaw-trend.eu bardziej szczegółowo opowiemy o karierze dyrektora Warszawskiego Teatru.
Fakty z życia
Warto zacząć od tego, że tak naprawdę Janusz nie był Warmińskim. Jego prawdziwe nazwisko to Lewandowski. Był żołnierzem Armii Krajowej, uczestnikiem powstania warszawskiego i operacji „Burza”. Podczas II wojny światowej zginęła cała jego rodzina. Janusz został sam. Samotny, przypomniał sobie swoje wieloletnie pragnienie zostania aktorem.
Później miał okazję poznać Kazimierza Dejmka. Janusz pochodził z wykształconej warszawskiej rodziny. Kazimierz był prostym chłopem. Ale wojna i wspólne pragnienie tworzenia połączyły te dwa przeciwieństwa. Najpierw w Łodzi stworzyli wzorowy teatr socrealistyczny. Wszystko to wydawało się komunistyczną utopią. Mimo wielkich prac w Łodzi, Warmiński postanowił jednak wrócić do rodzinnej Warszawy.
Działalność teatralna
Po powrocie do Warszawy Janusz otrzymał propozycję stworzenia teatru podobnego do teatru w Łodzi. Warmiński był zachwycony tą możliwością, więc później powstał Teatr Ateneum. Dzięki stanowisku kierowniczemu artysta zmienił się duchowo. Zaczął podróżować do Paryża, gdzie szukał nowej polskiej dramaturgii. Udało mu się odzyskać część zapomnianego awangardowego dramatu, który przed wojną był dość niszowy. Janusz porzucił socrealizm i przywrócił na Polską scenę klasykę. Podjął też decyzję, że warszawscy widzowie powinni zapoznać się z twórczością Maxa Frischa, Eugena Ionesco i innych.
Do połowy lat osiemdziesiątych Janusz trzymał rękę na pulsie. Doskonale czuł, czego potrzebuje polski widz. Warmiński miał bardzo wrażliwe ucho i oko. To właśnie na jego scenie zadebiutowali najpopularniejsi aktorzy i aktorki tamtych czasów, którzy później zrobili karierę w teatrze, filmie lub telewizji. Aktorzy byli wszystkim dla Janusza. Niektórym uratował karierę, a niektórym życie. Doskonale czuł potencjał aktorski, więc nigdy nie żałował swojego wyboru.
Dla Warmińskiego ważne było pokazanie światu, że Polska jest państwem demokratycznym i że tutaj system komunistyczny traci swoją autorytarność. W tym okresie ONZ i UNICEF utworzyły Międzynarodowy Instytut Teatralny. Jego kierownikiem został Janusz Warmiński. To była świetna arena dla artysty, aby pokazać, czym jest prawdziwy polski teatr.
Ale w latach 80. wszystko zaczęło się zmieniać. Warmiński stopniowo stracił kontrolę nad teatrem, stracił kontakt z aktorami, a nawet kontakt z rzeczywistością. Na jego stan wpłynęła sytuacja polityczna i społeczna, która dość szybko zaczęła się zmieniać w Polsce. Janusz zdał sobie sprawę, że nie chce już reżyserować. W końcu czasy się zmieniły. Ludzie nie interesowali się teatrem, nie mieli pieniędzy na bilety. A wcześniej Warmiński marzył o stworzeniu takiego teatru jak w Londynie i Paryżu.
Następnie zmarła żona Janusza Aleksandra Śląska. Następnie dokonano na niego zamachu. Wszystkie te wydarzenia Bardzo rozczarowały artystę. Z tego powodu nie rozumiał, co dzieje się w jego teatrze. W 1996 roku Janusz Warmiński popełnił samobójstwo. Prawdopodobnie z tego powodu niewiele o nim pisano w polskiej prasie. Tak, był inny, ale stał się tym, który potrafił rozwinąć polski potencjał teatralny. Już w XXI wieku koledzy i uczniowie Janusza Warmińskiego postanowili stworzyć o nim film, w którym dzielili się historiami i wspomnieniami związanymi z tym Warszawskim artystą. Podczas oglądania można zauważyć, jak bardzo ci ludzie są wdzięczni Januszowi za jego pracę i wkład w działalność teatralną.
