To aktor i reżyser, a także założyciel prywatnego teatru Kamienica w Warszawie. Mowa o postaci polskiej kultury, Emilianie Kamińskim. W tym artykule na warsaw-trend.eu opowiemy bardziej szczegółowo jego historię.
Młodość
Emilian Kamiński urodził się w 1952 roku w Warszawie. Studiował na uczelni ekonomicznej. Mimo takiego wyboru specjalizacji, młodego człowieka zawsze pociągała twórczość. Słuchając wewnętrznego głosu, Emilian podjął studia w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie.
Ta branża bardzo pociągała Kamińskiego. Wydawało mu się, że urodził się na scenie, był tak dobry w odgrywaniu różnych ról. Więc Emilian widział swoją przyszłość tylko w dziedzinie aktorstwa.
Działalność twórcza
W 1975 roku Kamiński zadebiutował w spektaklu „Pierwszy dzień wolności”. W tym okresie wystąpił również w Teatrze Muzycznym “Roma”, wcielając się w rolę D’Artagnana w „Trzech muszkieterach”. Emilian obdarzony był charakterystycznym, mocnym głosem, który bardzo pomagał mu w odgrywaniu różnych ról.
W latach 70. Kamiński został aktorem Teatru na Woli im. Tadeusza Łomnickiego. W tym czasie można go było zobaczyć w roli Pawła w “Pierwszym dniu wolności” w reżyserii Łomnickiego oraz w roli Valerio w “Leonce i Lena” w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego. Następnie Kamiński otrzymał propozycję związania się z Teatrem Narodowym, kierowanym wówczas przez Adama Hanuszkiewicza. Emilian chętnie przyjął tę propozycję.
W latach 80. warszawski aktor zdecydował się przenieść do Teatru Ateneum w Warszawie. Tam zadebiutował w słynnej komedii “Garaż” Emila Bragińskiego i Eldara Riazanowa, w której wcielił się w rolę puzonisty. W tym okresie zagrał również Sanktego w “Cydzie” i Gratiana w “Kupcu weneckim”. W 1983 roku Emilian wystawił swoją pierwszą niezależną produkcję “Słodkie miasto”.
Dzięki tym rolom Kamiński zdobył ogromną popularność w Warszawie i w całej Polsce. W 1983 roku Emilian zadebiutował w telewizji rolą energicznego i romantycznego artysty Jerzego Zawidzkiego w serialu Kazimierza Tarnasa “Szaleństwa panny Ewy”. Dzięki temu projektowi Emilian zyskał przychylność fanów polskiej telewizji. Później Kamiński pojawił się na dużym ekranie w dramacie Barbary Sass “Bez miłości”, w filmie Andrzeja Barańskiego “Niech cię odleci mara”, opowiadającym o życiu polskiej prowincji powracającej do czasów stalinowskich.
W latach 90. Emilian powrócił na scenę Teatru Ateneum w Warszawie. Zaczął pojawiać się w różnych spektaklach, m.in. w monodramie „Kontrabasista”. W 1997 roku aktor ponownie rozpoczął współpracę z Teatrem Narodowym, która trwała dwanaście lat. Tutaj pracował z wybitnymi reżyserami. Można go było zobaczyć w roli Lucypera w staropolskiej sztuce „Dialogus de Passione” w reżyserii Kazimierza Dejmka oraz w “Kartotece” Tadeusza Różewicza w reżyserii Kazimierza Kutza, gdzie zagrał dziennikarza.
W 2009 roku Emilian Kamiński stworzył w Warszawie swój prywatny teatr Kamienica. To miejsce stało się jego duszą. Teatr posiadał scenę kameralną, a w jego repertuarze znajdowały się spektakle, które Kamiński zaliczał do nurtu obywatelskiego. W murach tego teatru Emilian świętował 35-lecie pracy artystycznej. Z okazji jubileuszu aktor wcielił się w rolę pogodzonego z życiem Don Juana w sztuce “Testament cnotliwego rozpustnika”.
Ogólnie rzecz biorąc, Emilian Kamiński przez całą swoją karierę zrobił wiele dla rozwoju życia teatralnego Warszawy. Mógł zrobić jeszcze więcej, ale w 2022 roku polski aktor zmarł po walce z ciężką chorobą. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w stolicy Polski.
