Był warszawskim kompozytorem, piosenkarzem, pianistą, radiowcem i założycielem popularnego polskiego zespołu. Mówimy o Władysławie Daniłowskim. W tym artykule na warsaw-trend.eu bardziej szegolowo opowiemy o jego ścieżce twórczej.
Młodość
Władysław Daniłowski urodził się w 1902 roku w Warszawie w rodzinie pisarza. Jego ojcem był Gustaw Daniłowski, znany polski poeta. Już od dzieciństwa Władysław wykazywał zainteresowanie sztuką. Po ukończeniu szkoły chłopiec wstąpił do Konserwatorium Warszawskiego na kierunek fortepianu. W tym samym czasie został studentem Uniwersytetu Warszawskiego na Wydziale Prawniczym. W czasie studiów miał okazję odbyć staż w Konsulacie RP w Paryżu. To właśnie tam Władysław poznał bliżej muzykę jazzową i zainteresował się amerykańskim kwintetem „The Revelers”.
Początek kariery
Kariera muzyczna Władysława rozpoczęła się w 1926 roku w Warszawie. W tym okresie Daniłowski zadebiutował w lokalnym kabarecie „Qui Pro Quo”. Jednocześnie pracował jako urzędnik w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W wolnym od pracy czasie młody piosenkarz pisał własne piosenki.
Kilka lat później do Dana, jak go nazywano, zwróciła się grupa piosenkarzy z pomysłem założenia zespołu. Nie zastanawiając się długo, Daniłowski zgodził się na to wyzwanie. W 1928 roku Władysław został założycielem Chóru Dana. Kierował nim do 1939 roku. Debiut nowo powstałego zespołu był fenomenalny. Swoim egzotycznym wyglądem i wyrafinowanym, świeżym repertuarem wokaliści od razu podbili serca publiczności, która przyjęła ich za zagraniczne gwiazdy. W tym okresie artysta także rozpoczął pracę w radiu na wydziale muzycznym.
Ogólnie, działalność Chóru Dana zapoczątkowała dekadę polskiego tanga, która przypadła na lata 1929-1939. Zespół współpracował z takimi artystami jak Adolf Dymsza, Stefcia Górska, Hanka Ordonówna i Zula Pogorzelska.
Działalność podczas wojny
Chór Dana po raz pierwszy opuścił Warszawę pod koniec lat 20. XX wieku. Wtedy właśnie artyści wyjechali na koncert do Lwowa. Chór występował z własnym repertuarem w krajach Europy Zachodniej, ZSRR i Stanów Zjednoczonych, gdzie stał się sensacją wśród licznej amerykańskiej społeczności polskiej. Najpopularniejszą kompozycją chóru Władysława była smutna piosenka „Flisacy”. Stała się ścieżką dźwiękową do filmu „Dziesięciu z Pawiaka”. Piosenka ta była wykonywana w wielu krajach świata, z wyjątkiem ZSRR. Wszystko dlatego, że tekst nie spodobał się władzom sowieckim, bo dotyczył okupantów z okresu I wojny światowej, czyli carów.
W trakcie swojej drogi twórczej Chór Dana kilkakrotnie zmieniał swój skład. Występował czasami jako kwintet, czasami jako kwartet. Wraz z wybuchem II wojny światowej działalność zespołu została zawieszona. Władysław Daniłowski i jego żona musieli opuścić Warszawę. Pozostali artyści związani z Chórem Dana pozostali w okupowanej Polsce. Część z nich zginęła.
W 1940 roku Władysław wraz z rodziną osiedlił się w Stanach Zjednoczonych. Rok później zorganizował w Ameryce chór polski, dość podobny do chóru warszawskiego. Następnie Daniłowski zaczął występować w warszawskich stacjach radiowych na emigracji. Twórczość Władysława bardzo przypadła do gustu polskiej diasporze.
Daniłowski resztę życia spędził na Florydzie. Przeżył trzy zawały serca, a tuż przed śmiercią wylew, w wyniku którego stracił wzrok. Piosenkarz nigdy nie wrócił do Warszawy. Władysław zmarł wiosną 2000 roku. Popularność Chóru Dana zrodziła nowe zjawisko w polskiej muzyce popularnej. W latach 30. XX wieku nastąpił duży wzrost liczby chórów męskich próbujących naśladować ich styl. Władysław został pochowany w Mauzoleum Southern Memorial Park w Miami na Florydzie.
