Polska dramaturgia jest, bez przesady, wyjątkowa. Od dawnych czasów Polska była dumna ze swoich wybitnych rodaków, którzy wnieśli ogromny wkład w rozwój kultury, w tym dramaturgii i teatru. Dziś wiele polskich dzieł dramaturgicznych jest uważanych za najlepsze przykłady sztuki. O ile o słynnych sztukach czy postaciach możemy powiedzieć wiele, o tyle o ich autorach współcześni ludzie wiedzą znacznie mniej. Dlatego w naszym artykule na warsaw-trend.eu chcemy opowiedzieć nieco więcej o najwybitniejszych warszawskich dramaturgach.
Maria Ludwika Kownacka
Jedną z najbardziej znanych warszawskich autorek dramaturgicznych jest Maria Ludwika Kownacka. Maria Ludwika Kownacka zdobyła swoją sławę dzięki wyjątkowym sztukom, które tworzyła w oparciu o polski folklor ustny. Ponadto Maria Ludwika Kownacka jest wybitną pisarką, tłumaczką i autorką audycji radiowych dla dzieci. Warszawska autorka dramaturgiczna łączyła swoją pracę twórczą z pracą pedagogiczną i bibliotekarską.
Maria Ludwika Kownacka urodziła się we wrześniu 1894 roku. Szkołę średnią ukończyła w Warszawie, jednak zły stan zdrowia i trudna sytuacja materialna uniemożliwiły jej realizację marzeń o studiach wyższych.
Brak wykształcenia nie przeszkodził Marii Kownackiej w pisaniu pierwszych utworów i pracy nauczycielki w wieku siedemnastu lat. Jej talent, ciągłe pragnienie zdobywania wiedzy i wytrwałość pozwoliły jej osiągnąć znaczący sukces we wszystkim, czym się interesowała.
Już w wieku dwudziestu jeden lat Maria Ludwika Kownacka organizowała pracę oświatową w Mińsku, a później założyła pierwszą szkołę ludową. Jednocześnie pisarka tworzyła utwory dla dzieci. Po przeprowadzce do Warszawy Maria Ludwika Kownacka podjęła pracę sekretarki w redakcji prasowej i rozpoczęła współpracę z czasopismem „Płomyczek”, co umożliwiło jej publikację swoich utworów.
Maria Ludwika Kownacka wniosła ogromny wkład nie tylko w polską dramaturgię i literaturę ogólnie, ale także w rozwój teatrów. W 1928 roku pisarka założyła Teatr Lalek Baj, dla którego pisała własne scenariusze. W 1931 roku opublikowała w czasopiśmie „Płomyczek” jeden z najsłynniejszych cykli opowiadań o Plastusie. Dzieła te stały się później podstawą “Plastusiowego pamiętnika”.
Z powodu II wojny światowej Maria Ludwika Kownacka zmuszona była na pewien czas przerwać swoją pracę twórczą. Pisarka jednak nie opuszczała Warszawy. Dziś jej dom jest muzeum i oddziałem Muzeum Książki Dziecięcej.
Po zakończeniu wojny Maria Ludwika Kownacka zaczęła aktywnie publikować swoje utwory i scenariusze dla teatru lalek. W 1948 roku pisarka otrzymała swoje pierwsze odznaczenie – Srebrny Krzyż Zasługi. Następnie Kownacka została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz nagrodami za osiągnięcia twórcze i zasługi pedagogiczne.
Twórczość dramaturgiczna Marii Ludwiki Kownackiej odznacza się specyficznym stylem. Jej twórczość cechuje humor i zabawa, utwory są żywe, pozbawione patosu, arogancji i moralizatorstwa. Przygody jej bohaterów są fascynujące, a folklorystyczne podstawy twórczości Marii Ludwiki Kownackiej zachęcają dzieci do poznawania kultury Polski od najmłodszych lat.
Kazimierz Przerwa-Tetmajer
Jednym z najpopularniejszych polskich dramaturgów XIX wieku był Kazimierz Przerwa-Tetmajer. W Polsce znany jest również jako utalentowany poeta i prozaik.
Kazimierz Przerwa-Tetmajer urodził się w lutym 1865 roku. Wykształcenie zdobył w Krakowie, po czym rozpoczął współpracę ze słynnymi polskimi czasopismami „Tygodnik Ilustrowany”, „Kurier Warszawski” i „Czas”. Wiele podróżował, a po I wojnie światowej przeniósł się do Warszawy, gdzie został przewodniczącym Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich. W 1934 roku został wybrany członkiem honorowym Polskiej Akademii Literatury.
Pomimo błyskawicznego sukcesu i dość owocnej działalności twórczej, Kazimierz Przerwa-Tetmajer borykał się w Warszawie z wieloma trudnościami. Stracił wzrok i cierpiał na złożoną chorobę psychiczną, która utrudniała mu odnoszenie sukcesów jako pisarz. Druga wojna światowa była ostatnim wyzwaniem dla dramaturga.
Zasłynął jako pisarz dzięki powieści „IIIa” i poezji. Napisał również wiele opowiadań, powieści i dramatów. Do jego najbardziej znanych dramatów należą „Zawisza Czarny”, „Rewolucja” i „Judasz”.
Stanisław Rossowski
Na naszej liście najwybitniejszych warszawskich dramaturgów wszech czasów nie mogło zabraknąć słynnego polskiego poety, dramaturga, prozaika i dziennikarza Stanisława Rossowskiego.
Stanisław Rossowski urodził się w maju 1861 roku. Studiował na Uniwersytecie Lwowskim, gdzie mieszkał przez długi czas. Zaraz po ukończeniu studiów Stanisław Rossowski rozpoczął karierę zawodową w dziennikarstwie i działalności twórczej. Jego pierwszymi dziełami były wiersze i dramaty, które były szeroko publikowane w polskich czasopismach. Jego najbardziej znane sztuki to „Świeże powietrze” w trzech aktach, „Circe” i komedia „Nawojka”. Rossowski napisał wiele innych utworów dramatycznych, ale nie były one popularne za jego życia.
Stanisław Rossowski poświęcił wiele czasu dziennikarstwu i tłumaczeniom. Dużo pisał dla dzieci i był autorem podręczników dla szkoły podstawowej. Rossowski bardzo interesował się muzyką; nawet pisał i tłumaczył libretta operowe.
W 1925 roku Stanisław Rossowski został uhonorowany tytułem członka honorowego Towarzystwa Dziennikarzy Polskich we Lwowie, później otrzymał nagrodę literacką i Srebrny Laur Akademicki. Choć przez większość życia mieszkał i pracował we Lwowie, ostatnie lata spędził w Warszawie, gdzie zmarł w 1940 roku.
Jerzy Janicki
Jerzy Janicki, znany dramaturg, dziennikarz, prozaik, scenarzysta radiowy i filmowy, zajmuje zaszczytne miejsce w polskiej dramaturgii. Jerzy Janicki urodził się w sierpniu 1928 roku. Dzieciństwo przyszły dramaturg spędził we Lwowie, następnie przeprowadził się do Wrocławia, gdzie ukończył Wydział Filologii Polskiej. Po studiach Jerzy Janicki rozpoczął pracę jako dziennikarz w czasopiśmie „Trybuna Robotnicza”.
W 1949 roku Jerzy Janicki przeprowadził się do Warszawy, gdzie zbudował udaną karierę dziennikarską. W 1955 roku rozpoczął pracę w Polskim Radiu. Jednocześnie Jerzy Janicki dużo pisał: literatura nie była dla dramaturga tylko hobby, ale także źródłem inspiracji. Jego pierwsze utwory ukazywały się w tygodnikach, a sławę pisarską przyniosły mu opowiadania, z których większość została zekranizowana. Jerzy Janicki jest autorem licznych utworów dramaturgicznych.
Jerzy Janicki zmarł 15 kwietnia 2007 roku w Warszawie, gdzie został pochowany. Za życia pisarz otrzymał liczne nagrody za ogromny wkład w rozwój polskiej kultury i literatury.
Kazimierz Henryk Orłoś
Naszą listę najsłynniejszych warszawskich dramaturgów zamyka znany pisarz, scenarzysta i publicysta Kazimierz Henryk Orłoś. Dla wielu osób współczesnych Kazimierz Henryk Orłoś jest lepiej znany z pseudonimu „Maciej Jordan”.
Dramaturg urodził się we wrześniu 1935 roku w Warszawie, gdzie spędził wczesne lata swojego życia. W czasie Powstania Warszawskiego znalazł się na liście mieszkańców przeznaczonych do rozstrzelania przez wojska rosyjskie, ale na szczęście decyzja ta nie została wykonana. W Warszawie Kazimierz Henryk Orłoś ukończył szkołę i rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim.
W 1958 roku opublikował swoje pierwsze opowiadanie „Dziewczyna z łodzi”. W 1977 roku Kazimierz Henryk Orłoś skupił się całkowicie na literaturze, ale zmuszony był publikować wyłącznie poza cenzurą. Szczególne miejsce w jego literackiej karierze zajmuje dramaturgia. Sławę przyniosły mu zwłaszcza słuchowiska radiowe, z których najbardziej znane to: „Szczur”, „Ogłoszenie matrymonialne”, „Wybory burmistrza”, „Jest już za późno” i „Porywacze”. W XXI wieku Kazimierz Henryk Orłoś jest jednym z najbardziej znanych współczesnych polskich pisarzy.
