Polska kultura jest wyjątkowa i charakterystyczna, kraj ten jest szczególnie znany ze swoich osiągnięć w życiu teatralnym. Na przykład w stolicy Polski urodziło się i pracowało wielu wybitnych reżyserów i aktorów, tutaj w różnych latach prezentowano ludziom piękne lokalne teatry, a jeszcze w Warszawie często odbywają się najgłośniejsze premiery teatralne. Historia Teatru Polskiego w Warszawie rozpoczęła się na początku XX wieku i ta instytucja stała się tak popularna wśród mieszkańców i turystów, że znalazła się na liście najlepszych teatrów w kraju. Zachwyca wyrafinowaną architekturą, bogatym repertuarem oraz długą i trudną historią. Nawiasem mówiąc, Teatr Polski w Warszawie stał się pierwszą najlepiej wyposażoną technologicznie zakładem kultury w całym kraju, pisze warsaw-trend.eu.
Założenie i „życie” teatru przed II wojną światową
Wszystko zaczęło się od tego, że w 1909 roku polski dramaturg i reżyser teatralny Arnold Szyfman postanowił otworzyć własny teatr w stolicy. Wcześniej jednak wyruszył w wielką podróż po Europie, aby przyjrzeć się tam organizacji pracy najsłynniejszych teatrów i być może uzyskać jeszcze więcej inspiracji. W rezultacie prace przygotowawcze trwały nawet dłużej niż budowa – przez całe 2 lata Arnold Szyfman podróżował po dużych miastach Europy.
29 stycznia 1913 roku w Warszawie odbyło się uroczyste otwarcie teatru, a pierwszym spektaklem, jaki zobaczyli tam widzowie, był „Irydion” Zygmunta Krasińskiego. Ponadto we wczesnych latach teatru, pomimo pewnych komplikacji, Arnold Szyfman wyreżyserował „Hamleta”, „Romeo i Julię” oraz „Oresteję”. Spektakle te od razu trafiły do złotego funduszu Teatru Polskiego. Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana stał się jedyną alternatywą dla teatrów państwowych i był znany z najnowszych technologii, którymi Arnold Szyfman zapewnił reżyserów i aktorów. To właśnie w stołecznym Teatrze Polskim po raz pierwszy pojawiły się scena obrotowa, budka suflera i profesjonalna pracownia scenograficzna.
W okresie międzywojennym Teatr Polski był jednym z najczęściej odwiedzanych w Warszawie i w dość krótkim czasie stał się synonimem polskiej klasyki teatralnej. Na scenie stołecznego Teatru widzowie mogli zobaczyć produkcje klasyków krajowych i zagranicznych, które były wynikiem pracy wybitnych malarzy, scenarzystów i aktorów. W Teatrze Polskim działały m.in. takie osobistości jak Aleksander Zelwerowicza, Jerzy Leszczyński, Kazimierz Junosza-Stępowski i Maria Przybyłko-Potocka.
Działalność placówki w czasie okupacji niemieckiej i powojenna odbudowa
6 października 1940 roku Teatr Polski został przemianowany przez hitlerowców na „Theater der Stadt Warschau”. Wszystkie spektakle w teatrze zaczęły być kontrolowane przez władze niemieckie, dlatego zbojkotowali go warszawscy aktorzy i reżyserzy, występując konspiracyjnie. W czasie Powstania Warszawskiego budynek teatru mocno ucierpiał, wszystkie kostiumy, dekoracje i cenna biblioteka spłonęły w 1944. Po wojnie przez rok trwały prace konserwatorskie i już 17 stycznia 1946 roku Teatr Polski ponownie otworzył swoje drzwi dla zwiedzających.
Do 1947 Teatrem kierował Arnold Szyfman, a następnie Leon Schiller i Bronisław Dąbrowski. Do lat 60. Teatr unikał najnowszych trendów w przedstawieniach, w swoich pracach krytycy często nazywali go „Teatrem gwiazd”, ponieważ pierwszą rolę pełnili tu aktorzy – dostosowywali się do nich reżyserzy i budowali repertuar. Największą popularnością wśród warszawskiej publiczności cieszyły się spektakle „Borys Godunow” Puszkina, „Maskarada” Lermontowa i „Don Carlos” Schillera.
14 listopada 1953 roku Teatr Polski został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy „za wybitne zasługi w dziedzinie sztuki teatralnej, za cenny wkład do polskiej kultury – w związku z 40-leciem pracy”.
