Zygmunt Hübner był wybitną polską postacią, znaną jako reżyser, publicysta, pedagog i aktor teatralny. Znaczący wpływ wywarł również na kino. Hübner mówił o sobie, że nie jest aktorem, a jedynie od czasu do czasu wykonuje tę pracę. Mimo to zagrał dziesiątki ról filmowych. Zygmuntowi Hübnerowi udało się stworzyć wyraziste, głębokie psychologicznie postacie, które publiczność polubiła, pisze warsaw-trend.eu.
Pochodzenie i wykształcenie aktora
Zygmunt Hübner był znanym warszawskim politykiem i prawnikiem, który od marca do listopada 1924 roku pełnił funkcję ministra spraw wewnętrznych. W 1925 roku wraz z żoną Zofią doczekali się córki Alicji, którą spotkał tragiczny los. W 1944 r. dziewczyna została rozstrzelana na Pawiaku, który w czasie II wojny światowej był głównym ośrodkiem więziennym Generalnego Gubernatorstwa utworzonego na ziemiach polskich okupowanych przez III Rzeszę.
23 marca 1930 r. Hübnerowie urodzili chłopca. Otrzymał imię Zygmunt, jak jego ojciec. Zygmunt Hübner młodszy postanowił związać swoje życie z teatrem. Wybrał studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, które ukończył w 1952 roku. W latach 1948-1950 Hübner studiował historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Marzenie o karierze reżysera zaprowadziło go do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, gdzie studiował na wydziale reżyserii.
Wielowymiarowa osobowość
Zygmunt Hübner swoją karierę artystyczną rozpoczął od podboju sceny teatralnej. W latach 1952-1953 pracował w Teatrze Narodowym w Warszawie. Od 1953 do 1954 roku Hübner był członkiem zespołu Teatru Narodowego w stolicy Polski. Tam nie tylko grał w spektaklach, ale także niektóre z nich reżyserował. W 1958 roku Hübner został dyrektorem artystycznym Teatru Narodowego i pełnił tę funkcję przez dwa lata.
Przez całą swoją karierę polski aktor współpracował z kilkoma teatrami w Polsce. W 1972 roku zaczął również wykładać w warszawskiej Szkole Teatralnej. Od 1975 roku Hübner był dziekanem wydziału reżyserii tej uczelni. Teatr Powszechny, w którym polski artysta pracował od 1974 roku, nosi obecnie imię Zygmunta Hübnera.
Początek kariery filmowej
Hübner zaczął grać w filmach w latach 50., kiedy polskie kino przeżywało swój rozkwit. Był to czas aktywnego rozwoju realistycznej i ważnej społecznie tematyki, która była bliska aktorowi. Dzięki naturalnej powściągliwości i przenikliwemu spojrzeniu szybko stał się popularnym odtwórcą ról intelektualistów i ludzi stojących przed trudnymi wyborami moralnymi.
Filmowy debiut Hübnera przypadł na czas przemian w polskim kinie, kiedy reżyserzy poszukiwali nowych form wyrazu. Uważano wówczas, że aktorzy teatralni mogą wnieść do kina szczególną głębię przeżyć. Wśród pierwszych filmów z udziałem Zygmunta Hübnera znalazły się Wolne miasto, Orzeł, Samson, Miejsce dla jednego.
Wybitne role
Jedną z najlepszych ról w karierze Hübnera była ta w filmie Westerplatte z 1967 roku. Aktor wcielił się w nim w postać majora Henryka Sucharskiego, komendanta polskiej Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte, dowodzącego jej obroną podczas pierwszej bitwy II wojny światowej. Hübner po mistrzowsku oddał wewnętrzną walkę dowódcy między wypełnianiem obowiązku kontynuowania ruchu oporu a troską o życie swoich żołnierzy. Dzięki swojej utalentowanej grze aktorskiej Hübner pokazał złożoność podejmowania decyzji w krytycznych sytuacjach i człowieczeństwo przywódcy w czasie wojny.
W 1969 roku ukazał się film kryminalny Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię. Zygmunt Hübner zagrał w nim głównego bohatera, 45-letniego kapitana policji, który został zmuszony do przejścia na emeryturę z powodu choroby. W rolę głównej bohaterki wcieliła się znana polska aktorka Barbara Brylska.
Zygmunt Hübner jest najlepiej pamiętany z występu w polskim thrillerze szpiegowskim Akcja Brutus. Film, oparty na prawdziwych wydarzeniach, został wydany w 1977 roku. Hübner wcielił się w nim w postać majora Alberta Niwińskiego, jedną z kluczowych postaci, które brały udział w walce polskiego podziemia z nazistami podczas II wojny światowej.
Hübner często brał również udział w produkcjach telewizyjnych. Uważał, że telewizja jest ważnym środkiem oddziaływania na widza. Polski aktor przywiązywał dużą wagę do tej formy sztuki. Jego role w produkcjach telewizyjnych były równie głębokie jak te w kinie, a aktorstwo zawsze pełne ekspresji.
Unikalny styl gry aktorskiej
Jako aktor filmowy Hübner wyróżniał się umiejętnością pracy z podtekstem. Nie tylko wypowiadał kwestie, ale przekazywał emocje i myśli poprzez każde spojrzenie i ruch, intonację. Postacie aktora często więcej milczały niż mówiły, ale nawet bez słów ich uczucia i doświadczenia były oczywiste.
Styl gry Zygmunta Hübnera był dość powściągliwy. Aktor unikał zewnętrznej teatralności, zamiast tego budując swój występ na szczegółach – oczach, mimice twarzy, pauzach między słowami. Takie podejście nadawało jego postaciom szczególnej prawdziwości.
Zygmunt Hübner zmarł 12 stycznia 1989 roku. Jako aktor, reżyser, pedagog i publicysta wniósł znaczący wkład w rozwój teatru i kina w Polsce. Twórczość i spuścizna Hübnera miały znaczący wpływ na przemiany polskiej kultury w okresie powojennym.
