Lucyna Winnicka to jedna z najwybitniejszych postaci polskiego kina drugiej połowy XX wieku. Winnicka nie tylko wcielała się w role, ona nimi żyła, wkładając duszę w każdą postać. Jej talent i charyzma sprawiły, że stała się ulubienicą publiczności, pisze warsaw-trend.eu.
Od prawa do kina
Lucyna Winnicka urodziła się 14 lipca 1928 roku w Warszawie. Początkowo wybrała zawód, który nie miał nic wspólnego z twórczością – studiowała prawo na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończyła w 1950 roku.
Sercem jednak była związana ze sztuką. Kobieta marzyła o karierze aktorskiej, dlatego dostała do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, którą ukończyła w 1953 roku.
Decydujące spotkanie i debiut filmowy
W 1953 roku słynny polski reżyser Jerzy Kawalerowicz poszukiwał aktorki do roli Madzi w filmie Pod gwiazdą frygijską. Jego przyjaciel Czesław Petelski, który również był reżyserem i scenarzystą, poradził mu, aby przyjrzał się absolwentkom Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Jedną z zaproszonych na zdjęcia próbne była Lucyna Winiarska.
Pierwsze spotkanie absolwentki szkoły teatralnej z reżyserem zostało przez nich odebrane inaczej. Winnicka uznała Kawalerowicza za silną i błyskotliwą osobowość, natomiast na reżyserze Lucyna nie zrobiła wrażenia. Powiedział, że Winnicka na zdjęciach wygląda jak rozdeptany mops. Później oboje śmiali się z tego epizodu. Pomimo kpiących uwag Kawalerowicza na temat wyglądu Winnickiej, później zmienił zdanie i zaprosił Lucynę do zagrania Madzi.
Film Pod gwiazdą frygijską został wydany w 1954 roku. Filmowy debiut Winnickiej okazał się sukcesem i zapoczątkował nie tylko karierę aktorską Lucyny, ale także romans między młodą aktorką a reżyserem. Kawalerowicz był żonaty, ale nie mógł powstrzymać swoich uczuć do młodszej o sześć lat aktorki.
Gwiezdna droga do kina
Po udanym debiucie filmowym Winnicka nie tylko grała, ale także występowała w teatrach w Szczecinie i Warszawie. Jej filmografię wzbogaciła rola Róży w filmie Kawalerowicza Prawdziwy koniec wielkiej wojny, który wszedł na ekrany kin w 1957 roku.
Kawalerowicz mieszkał z rodziną w Łodzi, ale okresowo wyjeżdżał do Lucyny do Szczecina. Podczas jednej z takich podróży reżyser był świadkiem sytuacji, która zainspirowała go do napisania scenariusza filmu. Film, zatytułowany Pociąg, wszedł na ekrany kin w 1959 roku. Wystąpili w nim znani aktorzy Leon Niemczyk i Zbigniew Cybulski. Główną rolę kobiecą zagrała Lucyna Winnicka. Film stał się kamieniem milowym polskiego kina. Głęboka, wnikliwa kreacja aktorki nie pozostawiła obojętnymi ani widzów, ani krytyków. Jakiś czas po premierze Pociągu Kawalerowicz i Winnicka wzięli ślub.
Aktorka zagrała w większości filmów męża, ale pojawiła się także w filmach innych reżyserów:
- filmie historycznym Krzyżacy Aleksandra Forda;
- polskiej komedii Pamiętnik panny Hanki Stanisława Lenartowicza;
- film psychologiczno-obyczajowy Indeks Janusza Kijowskiego itd.
Najwybitniejsza rola
Jej najwybitniejszą rolą był występ w filmie Jerzego Kawalerowicza Matka Joanna od Aniołów z 1961 roku. Tworząc scenariusz, reżyser oparł się na opowiadaniu Jarosława Iwaszkiewicza pod tym samym tytułem.
W filmie zakonnice i opatka małego klasztoru na Smoleńszczyźnie, grana przez Lucynę Winnicką, zostają opętane przez diabła. Na pomoc kobietom przychodzi egzorcysta Surin, który stara się uwolnić je od wpływu złych mocy.
Film okazał się sukcesem, a po jego premierze Winnicka ugruntowała się na pozycji jednej z czołowych polskich aktorek. Jednak tematyka filmu wywołała oburzenie wśród biskupów katolickich w Polsce i Watykanie. Film Kawalerowicza wywołał polityczny i dyplomatyczny skandal na festiwalu w Cannes. Oczywiście dlatego polski film otrzymał mniej prestiżową nagrodę, Grand Prix, zamiast głównej nagrody festiwalu.
Życie po zakończeniu kariery aktorskiej
W 1977 roku Lucyna Winnicka po raz ostatni wystąpiła w filmie. Wcześniej rozwiodła się z Kawalerowiczem, z którym miała dwójkę dzieci. Rozwód był spowodowany tym, że polski reżyser zakochał się we włoskiej aktorce Lisie Gastoni, którą później poślubił. Winnicka nigdy więcej nie wyszła za mąż.
Gwiazda filmowa świadomie zrezygnowała ze sławy i pieniędzy. Postanowiła zająć się dziennikarstwem, a jej artykuły ukazywały się w Kurierze, Przekroju, Argumentach i Literaturze.
W 1987 roku Winnicka wydała książkę „Podróż dookoła świętej krowy”. Książka sprzedała się w nakładzie 120 000 egzemplarzy. W 1999 roku polska aktorka wydała swoją drugą książkę „W poczekalni nieba”. Obie publikacje odniosły ogromny sukces wśród czytelników.
Do napisania książek zainspirowały Lucynę Winnicką podróże do Japonii. Aktorka zainteresowała się również duchowymi praktykami Dalekiego Wschodu. To zainteresowanie doprowadziło ją do stworzenia ośrodka Akademia Życia, który prowadziła przez ponad 10 lat. Instytucja ta nauczała medycyny alternatywnej i filozofii Dalekiego Wschodu, co było nietypowe dla polskiego społeczeństwa w tamtym czasie. Po zakończeniu kariery aktorskiej życie Lucyny Winnickiej wypełniło poszukiwanie harmonii między sztuką, nauką i rozwojem duchowym.
Od 2008 roku mieszkała w domu spokojnej starości w miejscowości Palmiry, niedaleko Warszawy. Tam też zmarła 22 stycznia 2013 roku.
Lucina Winnicka to nie tylko nazwisko w historii polskiego kina, ale symbol talentu i oddania sztuce. Role grane przez aktorkę uderzają głębią, a filmy, w których zagrała, zaliczane są do klasyki.
