Pod koniec XIX wieku mieszkańcy Warszawy mieli możliwość oglądania filmów światowej klasy. Dla większości osób seanse te stały się ulubioną rozrywką. W tym artykule na warsaw-trend.eu opowiemy bardziej szczegółowo o tym, jak wyglądał pierwszy seans filmowy w Warszawie.
Pojawienie się
Kino polskie powstało w 1894 roku, kiedy to Kazimierz Prószyński stworzył pleograf, czyli kamerę filmową. W następnym roku Lebiedziński skonstruował kinematograf, na którym nagrał później dwa filmy krótkometrażowe. W tym okresie powstało też w Warszawie pierwsze studio filmowe Paryska Fotografia Lux Sigismond et Comp. Pracowało w nim kilku operatorów. Pracowało w nim kilku operatorów, którym udało się nakręcić kilkanaście krótkich filmów dokumentalnych o codziennym życiu Warszawy.
Wraz z aktywnym rozwojem polskiej kinematografii postanowiono organizować pokazy filmowe. Pierwszy seans filmowy w Warszawie odbył się w 1896 roku w Polonia House. Budynek ten stał się pierwszym kinem w stolicy Polski. W seansie wzięło udział wielu mieszkańców Warszawy, ponieważ było wiele osób, które chciały obejrzeć film na dużym ekranie. W rezultacie mieszkańcy byli zadowoleni z pojawienia się kina w stolicy.
Dalsze losy
Pierwszy pokaz filmowy odbył się dzięki sprzętowi Thomasa Alvy Edisona, który był starszy od sprzętu Lumiere. Wielu krytyków w stolicy uważało, że urządzenie Edisona było pod wieloma względami gorsze od wynalazku braci Lumiere. Wynikało to z faktu, że ich urządzenie było bardziej zaawansowane technicznie.
W 1896 roku w Teatrze Warszawskim wyświetlono ponad 20 filmów przy użyciu urządzeń Lumiere. Mieszkańcy stolicy po raz pierwszy zobaczyli takie filmy jak Śniadanie dziecka, Plac pocztowy, Mimik z kapelusza, Kłócące się dzieci, Plac Królewski w Madrycie, Polewacz polany, Polityczny zatarg, Francuska kawaleria, Hiszpania artystów, Masarnia fin de siècle’u, Kąpiel i Kolej żelazna. Generalnie seans nie trwał długo, ponieważ były to filmy krótkometrażowe. Seans trwał pół godziny, wliczając w to przerwy techniczne i drobne zapowiedzi filmowe. Każdy z warszawskich pokazów był na swój sposób wyjątkowy i interesujący.
Później postanowiono otworzyć kolejne kino w Warszawie. W tym celu należało wszystko szczegółowo omówić z miejscowym gubernatorem i uzyskać jego zgodę. Sprawą zajęli się bracia Krzemińscy z Warszawy. Uroczyste otwarcie kina nastąpiło w 1903 roku. Nosiło ono nazwę Bioskop. Lokal kina wyglądał na zadbany. W poczekalni znajdowały się kanapy, na których widzowie mogli oczekiwać na seans. W kinie znajdowało się 260 wygodnych foteli, ekran przykryty był pluszową zieloną kurtyną, a filmy miały długość 500-600 metrów. Dużym plusem było to, że program filmowy zmieniał się każdego dnia.
Ale warto też wspomnieć o ekskluzywnym pokazie, który miał miejsce w latach 90. ubiegłego wieku. Pokaz filmowy odbył się dzięki prezentacji wynalazku Stanisława Jurkowskiego w specjalnie przystosowanym pomieszczeniu na rogu ulic Nowy Świat i Aleje Jerozolimskie.
Ogólnie rzecz biorąc, pojawienie się kinematografii w Warszawie miało znaczący wpływ na codzienne życie mieszkańców stolicy. Było to coś nowego i niezwykłego dla Polaków, ale pokazy filmowe szybko stały się ulubioną formą spędzania wolnego czasu wśród mieszkańców. Podczas oglądania filmu widzowie mogli oderwać się od codziennej rutyny, zrestartować i po prostu cieszyć się ciekawym filmem. Nic więc dziwnego, że po pojawieniu się pierwszego kina postanowiono budować coraz to nowe sale kinowe. Ogólnie rzecz biorąc, pod koniec XX wieku w Warszawie działało wiele kin, które zyskały dużą popularność wśród miłośników kina.
