Jego droga do reżyserii była trudna i dość ciernista, ale mimo to udało mu się zostać profesjonalistą w swojej dziedzinie, pisze portal warsaw-trend.eu. Mowa o warszawskim reżyserze filmowym Andrzeju Munku, o którego pracy opowiemy w tym artykule.
Pochodzenie reżysera
Andrzej Munk urodził się w 1921 roku w Krakowie. Tutaj też uczęszczał do Państwowego Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego im. Augusta Witkowskiego. Kiedy wybuchła II wojna światowa chłopiec miał 18 lat. Z powodu okupacji niemieckiej Andrzej musiał przenieść się z rodzinnego miasta do Warszawy, gdzie mieszkał przez większość swojego życia i został reżyserem filmowym.
Po osiedleniu się w Warszawie, aby zarobić na życie w obcym mieście, Munk rozpoczął pracę w firmie budowlanej. Później Andrzej przyłączył się do Powstania Warszawskiego. Przez pewien czas ze względu na swoje żydowskie pochodzenie musiał ukrywać się w mieście. Po zakończeniu II wojny światowej udało mu się dostać na Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej, a później na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas studiów Andrzej zdał sobie sprawę, że chce stać się częścią polskiego przemysłu filmowego.
Główna działalność
W 1951 roku Munk ukończył Szkołę Filmową w Łodzi, a konkretnie Wydział Reżyserii. Później wrócił do Warszawy i zaczął tworzyć. Początkowo pracował jako operator przy filmach dokumentalnych, dzięki czemu zdobył bezcenne doświadczenie i poznał różne sposoby ułatwiające życie reżysera.
W 1955 roku Andrzejowi udało się samodzielnie zrealizować swój pierwszy film. Było to połączenie filmu dokumentalnego i fabularnego o nazwie Błękitny krzyż, który opowiada o akcji ratunkowej, podczas której medycy próbują pomóc rannym partyzantom w czasie wojny. Pomimo trudnych warunków pogodowych, główni bohaterowie transportują rannych przez Tatry na słowacką stronę.
Drugim filmem Munka był Człowiek na torze. Film powstał na podstawie książki scenarzysty Stefana Stawińskiego. To dzieło Andrzeja odniosło wielki sukces i nawet zdobyło nagrodę na Festiwalu Filmowym w Karlowych Warach. Film trzymał w napięciu, a widzowie byli nim zachwyceni.
Później Andrzej nakręcił film Eroica, który wywołał wiele reakcji warszawskich krytyków i podzielił publiczność na dwa obozy.
Projekt ten składał się z dwóch krótkich historii. Pierwsza opowiada historię mężczyzny, który, uciekając przed Powstaniem Warszawskim, dowiedział się, że może pomóc swojemu krajowi. Dlatego bohater wraca do stolicy, by przekazać dowództwu ważne informacje. Druga historia opisuje losy polskich oficerów uwięzionych w strefie zamkniętej, którzy wierzą w legendę o zbiegu, która okazuje się nieprawdziwa, gdyż mężczyzna po prostu ukrywał się na strychu.
Poprzez ten film Munk starał się pokazać widzom różne oblicza bohaterstwa. Kręcąc go, Andrzej przełamał własne tabu, gdyż odszedł od poważnych motywów i stworzył lekką komedię, która w humorystyczny sposób opowiada wojenne historie.
Generalnie kolejne dzieła Munka były dość łatwe w odbiorze. Warszawski twórca z reguły pokazywał w swoich filmach świat z kilku punktów widzenia, dowodząc, że ludzie mogą mieć różne opinie na temat tej samej sytuacji. Do tematu wojny reżyser powrócił dopiero w latach 60. Wtedy to rozpoczął pracę nad filmem Pasażerka. Niestety Andrzej nie zdążył dokończyć tego projektu, ponieważ zginął w wypadku samochodowym. Film dokończył jego przyjaciel Witold Lesiewicz. Premiera odbyła się w 1963 roku. Andrzej Munk został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
